خانه / بررسی تاکتیک ها / آنالیز فنی سوپرجام فرانسه: پاریسن‌ژرمن، همون همیشگی

آنالیز فنی سوپرجام فرانسه: پاریسن‌ژرمن، همون همیشگی

به قلم میثاق شفیعی

اختصاصی تاکتیکال آنالیز

 

در این بازی چینش بازیکنان دو تیم تاثیر زیادی در اتفاقات مهم داشت و بررسی آن کمک می‌کند شرایط تاکتیکی دو تیم را بهتر درک کنیم.
پاریسن ژرمن با چهار مدافع بازی می‌کرد که برنات و مونیه دو دفاع کنار این تیم حضور فعال و به شدت اثر گذاری در حملات داشتند. سه هافبک پاریسن ژرمن، مارکینیوش، هررا و وراتی بودند که به جز مارکینیوش-هافبک دفاعی آن‌ها- دو هافبک دیگر پست ثابتی نداشتند و با توجه به شرایط مثل یک هافبک هجومی به حملات اضافه می‌شدند یا مثل هافبک‌های دفاعی نزدیک مدافعان تیمشان بازی می‌کردند.
کاوانی مهاجم نوک پی‌اس‌جی بود که پابلو سارابیا در سمت راستش و امباپه در سمت چپ او حرکت می‌کرد. از آن‌جا که بیشتر حملات آن‌ها از سمت راست بود، پابلو سارابیا معمولا کمی به مرکز متمایل می‌شد و عقب تر از یک مهاجم کناری هم حرکت می‌کرد تا از خلاقیتش و مهارتش در ارسال پاس‌های مختلف بهره ببرد. سارابیا بازیکنی بود که حملات تیم را از سمت راست شکل می‌داد.

 
در سمت مقابل تیم رن زمان دفاع با چینش ۵-۳-۲ بازی می‌کرد که دو مهاجم این تیم خیلی کم در زمان دفاع برای پرس توپ و یا جهت دهی به بازی حریف تلاشی می‌کردند. همچنین دو بازیکن (همان دو مهاجمشان) از تیم رن همیشه جلو تر از یک سوم دفاعی بودند. شاید این دستورات تاک‌تیکی کادر فنی تیم بوده تا مهاجمان انرژی بیشتری برای استارت‌های سریع و بلند در حملات داشته باشند. اما در ادامه هر چه بازی پیش رفت، این رویه کاملا به ضرر رن تمام شد. خط هافبک سه نفرهٔ رن بخش کوچکی از عرض زمین را پوشش می‌داد و بازیکنان پی‌اس‌جی با تعویض منطقه‌ سعی می‌کردند این سه هافبک را جا بگذارند و در کانال‌های کناری برتری عددی ایجاد کنند. اکثرا حملات آن‌ها از کانال کناری سمت راست بود که مونیه هررا و سارابیا یک مثلث ایجاد می‌کردند و جا به جایی‌های زیاد آن‌ها در نهایت باعث ایجاد یک روزنه برای نفوذ و خلق موقعیت می‌شد. در سمت چپ هم امباپه بر خلاف سارابیا کاملا کنار خط طولی زمین حرکت می‌کرد تا بتواند از آن‌جا مدافعین را با سرعت بالایش دور بزند. نقشه‌های متنوع پاریس علی رغم این که باعث خلق موقعیت‌های زیادی شد، اما منجر به گل نمی‌شد. چرا که تیم رن از پنج مدافع استفاده می‌کرد که این پنج نفر، دیوار بزرگی در برابر مهاجمان حریف شکل داده بودند و اکثرا مهاجمان تیم پاریسی یا کاملا یارگیری شده بودند یا شوت‌هایشان با این دیوار بزرگ پنج نفره که مقابل دروازه رن بود، برخورد می‌کرد. مدافعین رن خوب می‌دانستند چه طور طبق پای تخصصی مهاجمان، آن ها را یک طرفه کنند و خودشان را برای بلاک کردن شوت ها در مسیر توپ قرار دهند.

یک نکتهٔ جالب در مورد دفاع تیم رن این بود که بعد از ارسال روی دروازه‌شان، یکی از سه مدافع وسط تیر یک و یکی تیر دو را پوشش می‌دادند که به فولبک سمت مخالف اجازه می‌داد جلو بماند، برای پوشش تیر دو به عقب نیاید و برای تصاحب توپ‌های برگشتی و دفع شده به پشت محوطه حرکت کند. این مزیتی بود که دفاع پنج نفره نسبت به دفاع چهارنفره به آن‌ها می‌داد. چرا که در دفاع چهار نفره، مدافع کناری یا همان فولبک سمت مخالف هم مجبور است برای پوشش تیر دو عقب بیاید و توپ‌های ارسالی به تیر دو در صورت دفع شدن، اکثرا دوباره به تیم مهاجم می‌رسد که فشار بر روی مدافعان بیشتر و خسته کنند خواهد شد.
اما ضعفی که این مدل دفاع کردن برای رن به همراه داشت، فاصلهٔ زیاد مهاجمان و دیگر بازیکنان و در نتیجه عدم حمایت مهاجمان در ضدحملات بود. همین فولبک‌های رن که در دفاع نقش کلیدی داشتند، در حملات رن از کناره‌ها هم تنها گزینه بودند. خوب فاصلهٔ زیادی که این بازیکنان برای اضافه شدن به حمله باید طی می‌کردند، باعث می‌شد حمایتشان از مهاجمان تیم با تاخیر همراه شود.
در نهایت عدم همکاری بازیکنان رن در بخش‌های مختلف، کار دستشان داد. عدم حضور فعال دو مهاجم رن در دفاع باعث شد آن‌ها فقط با هشت نفر به علاوهٔ دروازه بانشان مقابل حملات پاریسی‌ها مقاومت کنند. تعویض منطقه‌های پی در پی تیم توخل هم باعث دوندگی بیش از حد سه هافبک این تیم شد تا در نهایت از اواسط نیمهٔ دوم تیم رن به علت خستگی زیاد افت کند و پاریسن ژرمن به آن شکل به بازی برگردد.

درباره‌ی احسان بهشتی

لیورپولی شیش آتیشه

پاسخی بگذارید