خانه / تحلیل بازی / بازی بدون مهاجم والورده مقابل آلاوز؛ ضعف ها و تفاوت ها در مقایسه با نسخه های پیشین

بازی بدون مهاجم والورده مقابل آلاوز؛ ضعف ها و تفاوت ها در مقایسه با نسخه های پیشین

آگوست 2017

 

بازی گذشته بارسلونا با سیستم ۴-۶-۰ بار دیگر اسپانیای ۲۰۱۰ و بارسای پپ را که بدون مهاجم جام ها درو کردند یاد آوری کرد.
اما با وجود توان حفظ توپ بالای بارسا در این بازی، ضعف ها و تفاوت های زیادی بین بارسای ۲۰۱۷ و بارسای پپ مشاهده می شد که در این متن به چند مورد از آن اشاره می کنیم:

سردرگمی دروازه بان در شروع مجدد

هنگامی که توپ به دروازه بان این تیم می رسید، آلاوزی ها با یارگیری نفرات بارسا در نیمهٔ زمین خودشان راه پاس های کوتاه را می بستند. از طرفی پاس هایی با ارتفاع بلند هم به دلیل نبود یک مهاجم قدرتی و سر زن چندان سودی نداشت. در آخر دروازه بان این تیم با ارسال پاس های بلند توپ را وارد زمین حریف می کرد تا از آن جا با قدرت پرسینگ شان توپ را پس بگیرند. بالاخره توپ در نیمهٔ زمین حریف نصیب بارسایی ها می شد اما زیان هایی مثل سوختن انرژی و زمان هم در پی داشت.

سانتر های سریع ممنوع

با نبود یک بازیکن در محوطه جریمهٔ حریف، هدفی برای این گونه ارسال ها وجود نداشت. بنابراین حرکات بارسا از کناره ها فقط در دریبل های دلوفئو و ویدال برای نفوذ به محوطه جریمه خلاصه می شد. آلاوز هم برای کنترل این گونه حملات، هنگام رسیدن توپ به این دو نفر، بال های تهاجمی اش را هم به خط دفاع اضافه می کرد. به صورتی که دفاع کناری و وینگر این تیم در عرض هم قرار می گرفتند؛ یک نفر روی بازیکن صاحب توپ فشار می آورد و در صورت حرکت در عرض بال های بارسا برای نفوذ به محوطه و دریبل خوردن نفر اول، نفر دوم برای پوشش او حضور داشته باشد و حمله را قطع کند. قطع حمله برای آلاوز فقط به معنی توقف نفوذ بازیکن بارسا به محوطه جریمه بود و نه به معنای گرفتن توپ در نتیجه شاهد کرنر دادن های متوالی تیم آلاوز بودیم.
البته یک مورد استثنا هم پیش آمد که همان گل مسی بود. در این صحنه شاهد پاس تک ضرب از کناره ها برای مسی و به ثمر رسیدن گل بودیم. هر چند در این صحنه هم مسی در زاویه ای نه چندان مناسب و کمی دور از دروازه قرار داشت و علت این امر هم وظیفه مسی در عبور دادن توپ از لایه های دفاعی آلاوز بود در نتیجه توپ با برخورد به مدافعان و دروازه بان آلاوز وارد دروازه شد تا توپ با چاشنی شانس گل شده باشد.

 تغییر رویکرد هافبک ها نسبت به نسخه های گذشتهٔ ۴-۶-۰

در اسپانیای دل بوسکه و بارسای پپ می دیدیم که هافبک ها پشت محوطه و پشت به دروازه بازی می کردند و هنگام دریافت پاس، دفاع حریف را مشغول به خود می کردند و پس از جمع شدن دفاع حریف و از بین رفتن گارد آن ها مقابل شوت، موقعیت گلزنی را به وجود می آوردند. اما در این بارسا، هافبک ها رو به جلو و عقب تر از سه بازیکن هجومی این تیم نزدیک به میانهٔ زمین بازی می کردند و نقششان کمک به مسی برای حرکات در عمق با یک و دو های رو به داخل بین آن ها و مسی بود. به دلیل فشردگی آلاوز در دفاع و بستن عمق، امکان استفاده از قابلیت های آن ها در پاس های عمقی نبود و رو به جلو بازی کردنشان تنها برای کمک به مسی بود. حتی عمل بازی سازی و زمینه سازی برای حرکات ترکیبی را هم چهار دفاع این تیم که به خوبی با توپ کار می کنند انجام می دادند.

نتیجهٔ این تغییر رویکرد در بازی هافبک ها باعث گم شدن آن ها در بازی شد. گر چه نقشه آن ها موجب رد شدن از لایه های جلو تر دفاع آلاوز می شد اما به طور کلی از تمام ظرفیت های آن ها استفاده نشد و حرکات در عمق مسی هم در مرحلهٔ آخر با جمع شدن دفاع آلاوز و دفع توپ های بارسایی ها و همین طور استفاده نکردن از این تجمع و درگیر شدن چهار پنج نفر از مدافعان چندان کارساز نبود.

پس از گل بارسا، آلاوز یک امتیاز حاصل از تساوی را هم از دست داده بود و برای حمله بازتر شد. اما همیشه باید منتظر حملات سریع و ضد حملات تیم والورده باشیم. آلکاسر با یک استارت سریع زمینه را برای گل دوم فراهم کرد.
تیم بازنده که تجربیات تلخی از باز شدن در حملات مقابل بارسا داشت، برای از دست ندادن تفاضل به مانند امتیاز بازی پس از این گل تنها با چهار نفر حمله می کرد که نتیجه اش هم ناتوانی در ایجاد موقعیت بود.

نویسنده: میثاق شفیعی

کاری از گروه فنی تاکتیکال آنالیز

با تحریر مقالات تیم فنی ما و ترجمه مقالات خوب با ما باشید

درباره‌ی محمد نوپسند

عاشق مطلق فوتبال و هنرهای جنگی بیش از هفت سال است که روزانه بیش از سه ساعت در مورد فوتبال تحقیق می کنم. قطعیتی در مورد نوع نگاه فوتبالی خویش ندارم ولی حداقل مطمئن هستم در اینجا که حرف تکراری کمتر خواهیم زد.

پاسخی بگذارید