خانه / بررسی تاکتیک ها / منچسترسیتی، چگونه تیم متزلزل فصل گذشته اینگونه مخوف شد؟

منچسترسیتی، چگونه تیم متزلزل فصل گذشته اینگونه مخوف شد؟

دسامبر 2017

فصل گذشته در لیگ جزیره برای پپ گواردیولایی که معمولا قوی ترین تیم های هر لیگ را مربی گری کرده بود؛ بسیار سخت و غافل گیرکننده بود.

آنها با پیش فصلی خوب، ابتدای فصل گذشته را به خوبی شروع کردند ولی در ادامه هارمونی و دستپخت پپ کار دست او داد.

پاشنه آشیل آنها خط دفاعی کُند و کم تحرک، خصوصا در کناره ها بود. این موضوع زمانی شکل خطرناک تری به خود می گرفت که پپ از فولبک های خود، عریض بازی کردن را می طلبید اما اجرای این سبک برای فولبک هایی که مسن، ایستا و کم خلاقیت بودند هم غیرممکن بود و هم در کناره ها، چون آنها در برگشت ها ضعیف بودند؛ فضای بسیار خوبی را به تیم حریف برای اجرای ضدحملات می داد.

فصل با قهرمانی کونته و دستپخت او تمام شد. فرمول سه دفاعه ایتالیایی جدید او در جزیره، پدیده ای نو به حساب می آمد و اکثر تیم ها راه حل لازم را برای مقابله با آبی ها را نداشتند؛ کونته ثابت کرد که داشتن عمق و حملات سرعتی و طولی در انگلیس، مهم تر از داشتن عرض و فوتبال مالکیتی است.

گواردیولا مربی بسیار باهوشی است؛ او در ابتدای فصل هر چهار فولبک خود را فروخت و سه فولبک جدید خریداری کرد، در ادامه او نیز از آرایش های سه دفاعه استفاده کرد اما از آنجایی که بازیکنان خلاق بسیار خوبی در اختیار داشت؛ سیستم ٣-٣-۴ سال گذشته خود را دچار تغییرات زیادی کرد.

او متوجه شد که نمی تواند با باز بازی کردن فولبک های خود و بسته بازی کردن وینگرهای خود، بالانس لازم را به تیم خود ببخشد و دیگر دوره ی تیم هایی که در جزیره با این سبک بازی می کردند تمام شده است – برای مثال آرسنال و تاتنهام از سیستم سه دفاعه و منچستریونایتد از سیستم چهار دفاعه با فولبک های ایستا استفاده می کنند – چون در جزیره معمولا در مرکز میدان هافبک های فیزیکی با تخریب بالا و در کناره ها وینگرهای سرعتی در تمام تیم ها دیده می شود؛ پس فرمول تهاجمی خود را وارونه کرد.

من سیتی در این فصل در اکثر مواقع، مدافعین کناری خود را نفوذ نمی دهد و وظیفه عرض دادن به بازی بر عهده وینگرها است.

تصویر شماره یک، آرایش پایه منچسترسیتی را در یک سوم میانی زمین نشان می دهد، آنها در این منطقه از زمین با دادن پاس های طولی و دقیق، تیم خود را به سرعت به زمین حریف می برند و وقتی به میانه زمین و ۴۰ متری دروازه حریف می رسند، آرایش ها شکلی کاملا جدید به خود می گیرد. برای درک بهتر آرایش منچسترسیتی در این منقطه از زمین به سال ۱٩٣۴ برمیگردیم؛ ویتوریو پوتزو، سرمربی وقت تیم ملی ایتالیا، برای مقابله با آرایش مد و اصلی آن دوران – یعنی ٣-٢-٢-٣– دست به خلاقیت خاصی زد و در تیم ملی ایتالیا از آرایش ٣-٢-٣-٢ استفاده کرد که بعدها به ایل متودو معروف شد، او در یک بازه ۵ ساله، از مربیگری ۱٩ ساله خود در تیم ملی ایتالیا یعنی سال ۱٩٣٣ الی ۱٩٣٨، دو بار با ایتالیا قهرمان جام جهانی و یک بار هم قهرمان المپیک سال ۱٩٣۶ شد.

در فلسفه ی ” ایل متودو ” آقای پوتزو دو بازیکن کناری باز شده و در نزدیکی وینگرهایی که کاملا به مرکز سوییچ کرده اند؛ قرار می گیرند – تا حدودی مشابه کاری که کونته در چلسی انجام می دهد – اما پپ برداشت متفاوت تر و فلسفه خاص تری را دنبال می کرد. او پیش تر در مصاحبه های خود گفته بود:

” وقتی دیگران می گویند باید در فاز حمله عریض بازی کرد، من از خودم می پرسم که اگر این کار را برعکس انجام دهیم چه می شود؟ “

این تئوری و هنر متفاوت فکر کردن، معمولا در شیوه زندگی پپ دیده می شود و او این فصل در جزیره متفاوت بودن را نشان داد.

تصویر شماره دو به خوبی نشان می دهد که پپ چگونه با آرایش ۱-۴-٣-٢خود در زمین حریف، هم در تئوری و هم در عمل، می تواند بازی ها را ببرد.

وقتی بازیکنان سیتی در زمین حریف هستند؛ مدافعین کناری کاملا بسته شده و مانند دو هافبک دفاعی مرکزی در کنار فرناندینیو قرار می گیرند و وینگرهای آنها – معمولا استرلینگ و سانه – در تمامی دقایق بازی کاملا باز و عریض بازی می کنند، این عریض بازی کردن مدام آنها، معمولا شکاف و کانالی را در لاین آخر خط دفاعی حریف ایجاد کرده و این شکاف، بهترین فضای ممکن برای پاس های کلیدی سیلوا و دی بروین است. اگر آنها در یک سوم دفاعی حریف با کمبود نفرات مواجه بشوند؛ می توانند یکی از فولبک های مرکزی خود را به حمله اضافه کنند.

[ Photo ] تصویر شماره یک   آرایش پایه منچسترسیتی در فصل گذشته  مدافعین کناری باز شده و وینگرهای به مرکز سوییچ می کردند

آرایش پایه منچسترسیتی در فصل گذشته. مدافعین کناری باز شده و وینگرهای به مرکز سوییچ می کردند

آرایش این فصل منچسترسیتی در یک سوم میانی زمین. بسته بازی کردن فولبک ها و باز بازی کردن وینگرها

 

چیزی که در این آرایش و هارمونی جالب تر است بُعد دفاعی آنهاست؛ به طوریکه چون آنها تیم حریف را کاملا به عمق و عقب رانده اند و ضمنا چون عقب زمین آنها معمولا با ٣ الی ۵ بازیکن در مرکز شلوغ است، تیم حریف برای ضربه زدن به سیتی، باید اول با تعداد مهاجمین مرکزی بیشتر و ضمنا سرعت عمل بسیار بالا به دروازه آنها برسند اما چون پس از لو دادن توپ توسط سیتی آنها با کانترپرس – اعمال فشار و پرس شدید بلافاصله پس از دست دادن توپ توسط تمام بازیکنان – سریعا توپ را بازپس می گیرند؛ معمولا دروازه آنها تهدید جدی نمی شود.(بزرگترین نقطه ضعف دفاعی سیتی در این فصل، اشتباهات فردی مدافعین مرکزی و از همه مهم تر ضربات ایستگاهی بوده است)

نبرد چلسی و منچسترسیتی این فصل، به خوبی نشان داد که تا چه حد این تفکر جدید گواردیولا کاربردی و خوب است، حتی در مقابل دستپخت عالی کونته.

باید منتظر ماند و دید که منچسترسیتی تا چه زمانی در فرم عالی خود باقی خواهد ماند و ضمنا پادزهر ٣-٢-٣-٢ جدید پپ، همان ۴-٢-۴ سال ۱٩۵۰ است یا خیر؟

چگونه ۴-۳-۳ سیتی در زمین حریف تبدیل به ۲-۳-۴-۱ می شود

 

نویسنده: محمد نوپسند

درباره‌ی محمد نوپسند

عاشق مطلق فوتبال و هنرهای جنگی بیش از هفت سال است که روزانه بیش از سه ساعت در مورد فوتبال تحقیق می کنم. قطعیتی در مورد نوع نگاه فوتبالی خویش ندارم ولی حداقل مطمئن هستم در اینجا که حرف تکراری کمتر خواهیم زد.

پاسخی بگذارید